• Search for:
    15Dec, 2025
    Danas je novoimenovani ambasador Republike Kube NJ.E. Pavel Orencio Díaz Hernández zvanično stupio na dužnost predajom akreditiva predsedniku Republike Srbije gospodinu Aleksandru Vučiću.
    Danas je novoimenovani ambasador Republike Kube NJ.E. Pavel Orencio Díaz Hernández zvanično stupio na dužnost predajom akreditiva predsedniku Republike Srbije gospodinu Aleksandru Vučiću.
    U ime Društva srpsko-kubanskog prijateljstva Beograd, želimo mu mnogo uspeha u radu, uvereni da će to doprineti unapređenju saradnje i jačanju prijateljskih veza kubanskog i srpskog naroda.
    Dobro nam došao dragi prijatelju Pavelito Diaz
    Fotografije
    25Oct, 2025
    STOP BLOKADI KUBE 2025

    Pozivamo prijatelje Kube, kao i celokupnu progresivnu, anti-imperijalističku javnost da prisustvuju tribini “Stop blokadi Kube” koja će se održati u Svečanoj sali opštine Savski venac u utorak, 28.10.2025. godine, sa početkom u 18:00 časova. Tribina se organizuje povodom glasanja u Generalnoj skupštini Ujedinjenih nacija o rezoluciji kojom se osuđuje genocidna, višedecenijska blokada Kube od strane Sjedinjenih američkih država.

    Narod Srbije dobro pamti američke sankcije i blokade i kroz istoriju se solidarisao sa Kubancima, uvek osuđujući blokadu male ostrvske zemlje koja prkosi hegemoniji SAD-a. S druge strane, Kubanci redovno osuđuju okupaciju Kosova i Metohije od strane NATO-a, u isto vreme boreći se da isteraju američke trupe sa dela svoje teritorije, odnosno iz vojne baze u zalivu Gvantanamo. Narodi Srbije i Kube imaju zajedničku istoriju borbe protiv imperijalizma i okupacije, a kubanski prkos i odlučnost da uprkos neviđenim pritiscima nastave sa izgradnjom socijalističkog sistema predstavlja inspiraciju za sve radne ljude i ugnjetene narode planete. 

    Poslednjih meseci kubanski narod suočava se sa neviđenim poteškoćama. Američka blokada praktično onemogućava nabavku naftnih derivata što, uz dotrajalu opremu u elektranama i trafostanicama koju je, opet zbog sankcija, vrlo teško zameniti, izaziva ogromne probleme sa snabdevanjem električnom energijom. Pored ekonomske blokade, SAD preti vojnom agresijom kako Kubi, tako i Venecueli, još jednoj zemlji koja predvodi borbu protiv imperijalizma u Latinskoj Americi. Uprkos padu životnog standarda koji je posledica blokada, kubanski narod odlučno stoji uz Komunističku partiju Kube i predsednika Migel Dijaz Kanela, odlučan da do kraja brani svoju Revoluciju i pravo da slobodno odlučuje o svojoj sudbini.

    Narod Srbije dužan je da pomogne kubanskoj braći u borbi za očuvanje nezavisnosti, ali i da u isto vreme uči iz njihovog iskustva i time ojača sopstvenu borbu protiv pritisaka Zapada. Baš iz tog razloga će na ovoj tribini biti prisutni predstavnici političkih partija i aktivističkih organizacija koje podržavaju kubu, poslanici, lokalni odbornici i intelektualci koji će izneti svoja gledišta o tome kako Srbija može da podrži Kubu, ali i da očuva sopstveni suverenitet. Posebno najavljujemo prisustvo predstavnika ambasada Kube i Venecuele, koji će učesnike detaljnije informisati o situaciji u njihovim zemljama i preneti iskustva običnog naroda koji se bori protiv američkog imperijalizma. 

    ¡No mas bloqueo!

    ¡El Pueblo unido jamas sera vencido! 

    15Oct, 2025
    Obraćanje NJ.E. ambasadorke BR Venecuele gospođe Jaidys Briceno na konferenciji za štampu povodom pretnji SAD-a vojnom agresijom na ovu suverenu i nama prijateljsku državu.
    Fotografije

    Hulijeta Brisenjo, ambasadorka Venecuele: “Nastavićemo da branimo svoj suverenitet i pravo svakog naroda da sam odlučuje o sopstvenoj budućnosti”

    U Beogradu je juče, 15. oktobra, održana konferencija za štampu posvećena miru i suverenitetu Venecuele, Latinske Amerike i Kariba. Skup je organizovan uz prisustvo ambasadora bratske Kube, narodnih poslanika, odbornika iz Novog Sada i Zemuna, predstavnika političkih stranaka, novinara i članova Društva srpsko-kubanskog prijateljstva. 

    Prenosimo transkript govora ambasadorke Venecuele u Srbiji, Haidis Hulijete Brisenjo: 

    Dobar dan svima.

    Uvaženi ambasadore naše bratske Kube, uvaženi narodni poslanici, uvaženi odbornici iz Novog Sada i Zemuna, uvaženi novinari, predstavnici političkih stranaka i društava prijateljstva, predstavnici Društva srpsko-kubanskog prijateljstva – dobro nam došli, dragi svi.

    Hvala vam što ste danas ovde. Zahvaljujem na vašem prisustvu na ovoj konferenciji za štampu, koju smo veoma brzo sazvali i posvetili miru i suverenitetu Venecuele, Latinske Amerike i Kariba.

    Kao što vrlo dobro znate, naša država se nalazi u punoj diplomatskoj, vojnoj i političkoj pripravnosti kako bi odbranila suverenitet i stabilnost našeg regiona. Upravo u tu svrhu, prošlog petka, 10. oktobra, na zahtev naše države, Savet bezbednosti Ujedinjenih nacija se sastao kako bi se čuo glas Venecuele. Na tom sastanku, naš diplomatski predstavnik je pred čitavim svetom izneo ozbiljnu pretnju koju Sjedinjene Američke Države usmeravaju protiv mira i međunarodne bezbednosti, a koja se ogleda u raspoređivanju ratnih trupa na Karibima, ispred naših obala.

    Istina o Venecueli je više od slogana. To je razlog zbog kojeg su bolivarska vlada i sve snage venecuelanskog naroda usmerene ka prevazilaženju više od hiljadu jednostranih prinudnih mera, kao i ka napretku u izgradnji diversifikovanog privrednog modela i produbljivanju modela direktne demokratije. Mnogi od vas su to mogli da vide na brojnim izborima i narodnim konsultacijama kojima ste prisustvovali, kao i u procesu unapređenja mira i stabilnosti naše zemlje.

    Naše potpuno nacionalno jedinstvo, koje zaista obuhvata sve sektore države, pre svega se ogleda u onome što nazivamo savršeno jedinstvo – ono nam omogućava da odbranimo naš suverenitet, bezbednost i teritorijalni integritet. Zašto je to jedinstvo savršeno? Zato što ono ujedinjuje narod, vojsku i policiju. To jedinstvo se danas jasno vidi, ne samo zbog ratnih brodova raspoređenih ispred naših obala i brojnih drugih provokacija sa kojima se suočavamo, već i zbog planova za ubistva i opšte destabilizacije, koji imaju za cilj da se svrgne naš režim i preuzmu naša ogromna nacionalna bogatstva.

    Ova pretnja, koja traje već punih 26 godina, realnost je kojom Sjedinjene Američke Države i njihovi sateliti teže da, pod izgovorom borbe protiv narkotika, militarizuju karipsku regiju. To je manipulacija – ovde se ne radi o neophodnosti, već o činu naše pobune protiv kolonijalizma, kao i o našem štitu za mir na kontinentu.

    Ova vojna eskalacija od strane SAD u Karipskom moru podrazumeva i mobilizaciju za napad, koja uključuje više od 10.000 vojnika, borbene avione, raketne razarače, krstarice i druga sredstva koja se koriste u specijalnim operacijama i tajnim misijama, uključujući čak i jednu nuklearnu podmornicu.

    Izuzetno je važno da se otkrije o čemu se zapravo radi. Iza navodnog “rata protiv droga” kriju se pokušaji SAD da instrumentalizuju pretnje usmerene protiv naše otadžbine. Naš region se nalazi u ozbiljnoj opasnosti, posebno zbog ove sulude ideje koju je ratnohuškačka vlada SAD – očajna u svojim pokušajima da napadne naš narod i naciju – osmislila.

    Svi vi dobro znate da postoje utvrđene međunarodne procedure koje se odnose na borbu protiv trgovine drogom. Pod tim izgovorom, SAD su bombardovale pet brodova u Karipskom moru, pri čemu je ubijeno 27 nenaoružanih civila, a da svetu nisu predstavili nijednu informaciju o njihovom identitetu, niti o vrsti tereta koji su ti brodovi prevozili. Takođe, nisu ponudili nikakav dokaz koji bi opravdao te napade.

    Mi smo, naravno, osudili te postupke, jer se ne radi o odbrani teritorije SAD, već o delovanju van njihove teritorije, koje oni predstavljaju kao “vojne podvige”.

    Sjedinjene Američke Države smatraju da imaju pravo da militarizuju Karibe, da mogu da ubijaju civile, i to bez poštovanja odgovarajućih procesa ili pretpostavke nevinosti. Smatraju da mogu da terorišu ribare i da im oduzimaju osnovna sredstva za život.

    Politički cilj cele ove mobilizacije jeste svrgavanje legitimnog i ustavno izabranog predsednika Bolivarske Republike Venecuele, Nikolasa Madura – s očiglednim ciljem da postave režim koji bi im omogućio preuzimanje naših bogatih naftnih resursa.

    Mi, naravno, osuđujemo sve ove postupke i poručujemo svetu da su SAD zaista očajne u svojim pokušajima da kontrolišu izvore nafte širom sveta, uključujući i venecuelansku naftu, za koju smatraju da im pripada. Ta očajnička zavisnost ih navodi da ruše sve norme međunarodnog prava. Videli smo to u Iraku, Siriji, Libiji, Avganistanu – i možemo zaključiti, kako je rekao naš predstavnik u Ujedinjenim nacijama, da se istorija ponavlja.

    Naša država je uvek bila i biće spremna za dijalog, sa ciljem da se političkim i diplomatskim putem prevaziđu sve poteškoće i da naš region ostane zona mira.

    Različite ankete pokazuju da između 93 i 97% venecuelanskih građana odbacuje pretnje SAD u Karipskoj regiji i protivi se bilo kakvoj stranoj intervenciji.

    Svakodnevni život u Venecueli teče potpuno normalno, iako raspoređeni brodovi pokušavaju da izazovu nestabilnost i masovne proteste u našim gradovima. Ipak, jasno je da narod želi da živi u miru i da vodi svoj život na produktivan i normalan način.

    Naš BDP raste već 17 uzastopnih kvartala, a venecuelanska privreda pokazuje dobru dinamiku zahvaljujući ekonomskim merama koje je preduzeo predsednik Nikolas Maduro.

    Uvereni smo da se sve unutrašnje razlike mogu rešiti među samim Venecuelancima.

    Mi uvek težimo prijateljskim vezama i saradnji sa čitavim svetom, na osnovu uzajamnog poštovanja. Međutim, nećemo prihvatiti nikakve nametanja ni pretnje. Venecuela je naša – kao i svi narodi sveta, imamo pravo da gradimo sopstvenu budućnost, da sami oblikujemo svoj obrazovni sistem, donosimo svoje zakone i uredbe, i sami odlučujemo o raspodeli naših bogatstava.

    Nije nam potrebno tutorstvo ni od koga, i sigurni smo da će ceo svet razumeti da, pre nego što dođe do konkretnih napada, imamo puno pravo na legitimnu odbranu, potkrepljenu ljubavlju prema otadžbini. Venecuela će nastaviti da pobeđuje za mir, da ostvaruje svoj puni suverenitet i garantuje svima pravo na život.

    Upravo zbog svega ovoga, imamo veliku podršku i izraze solidarnosti brojnih naroda i država širom sveta – pre svega onih koje poštuju načela Povelje Ujedinjenih nacija i međunarodnog prava. Zbog toga uživamo podršku i solidarnost Kine, Srbije, Kube, Rusije i mnogih drugih prijateljskih zemalja, sa kojima nas povezuju duboke veze uzajamnog poštovanja i solidarnosti.

    https://princip.info 

    5Jul, 2025
    Dan nezavisnosti Venecuele

    Svi građani Republike Srbije bi danas, povodom Dana nezavisnosti Venecuele, našeg iskrenog prijatelja, sa posebnim poštovanjem i žarom bratske solidarnosti trebali da se sete, ne samo tradicionalne podrške Srbiji u međunarodnim institucijama, već da se sa poštovanjem setimo venecuelanskih oslobodilačkih podviga i njihovih heroja posvećenih slobodi i pravdi. Duh Oslobodioca Simona Bolivara i Komandanta Huga Čaveza Frijasa živi u svesti svakog rodoljuba Srbije i svakog slobodoljubivog čoveka u svetu, danas preopterećenim strahom od ugrožavanja mira, imperijalističkog nasilja i terorizma.

    Dan nezavisnosti Venecuele, poznat i kao Sinko de Julio, obeležava se i slavi 5. jula. Označava proglašenje nezavisnosti Venecuele od španske kolonijalne vlasti 1811. godine. Bio je to nemerljiv korak u dugom i teškom procesu oslobođenja Naše Amerike, koji je označio početak borbe za nezavisnost na kontinentu.

    Osvajanje nezavisnosti Venecuele, bio je politički i pravni proces koji se odvijao između 1810. i 1830. godine, sa ciljem prekidanja veza između generalnog kapetanstva Venecuele i Španskog carstva. Cilj je bio da se apsolutna monarhija zameni republikom kao oblikom vladavine u ovoj naciji.

    Prvi oslobodilački pokreti za nezavisnost u Venecueli pojavili su se krajem 18. veka, kao i stvaranje patriotskog društva koje su predvodili Simon Bolivar i Fransisko de Miranda. Bili su to ključni događaji za osamostaljivanje Venecuele od španske krune.

    Relevantni presedan bio je održavanje Gradskog veća Karakasa 19. aprila 1810. godine, koje je primoralo španskog guvernera i general-kapetana, Visentea Emparana, da podnese ostavku. Tada je i formalno nastala Prva republika.

    Nakon toga, 2. marta 1811. godine, raspisan je poziv za izbor Nacionalnog ustavotvornog kongresa, sa predstavnicima 7 provincija Generalnog kapetanstva Venecuele: Karakasa, Kumane, Barinasa, Margarite, Barselone, Meride i Truhilja.Potpisan je Zakon o deklaraciji nezavisnosti, čime je Venecuela postala prva španska kolonija u Južnoj Americi koja je proglasila nezavisnost.

    Dan nezavisnosti Venecuele je nacionalni praznik u toj zemlji. Proslavlja se paradama, građanskim događajima, govorima i drugim komemorativnim aktivnostima širom zemlje.
    Uz stratešku saradnju hegemonističke moći „kolektivnog Zapada“ i njihovih medija, portparoli Bele kuće i američkog Kongresa nastoje da u svetskom javnom mnjenju pozicioniraju scenario navodne „neuspele države“ Bolivarske Republike Venecuele. Iza takvih ocena, sankcija i pokušaja izvođenja obojenih revolucija, globalni imperator prikriva svoje stvarne kolonizatorske ambicije, invazije i pljačke prirodnih resursa Venecuele.

    Vlada Sjedinjenih Država se ne miri sa činjenicom da je venecuelanski narod osvojio svoju nezavisnost, svoju slobodu i svoj suverenitet, da je Komandant Ugo Čavez, odzvonivši kraj vazalnom statusu zemlje 1998.g., otpočeo revolucionarni proces gradnje socijalističkog društva, ne mareći za doktrinu Monroa, unipolarizam, „kraj istorije“, „večni kapitalizam“ i sveukupni osećaj trijumfalizma novog svetskog poretka.

    Čavez pripada plejadi pokretača otpora imperijalizmu širom sveta, među kojima je i srpski predsednik Slobodan Milošević, otet, utamničen i ubijen u haškom kazamatu. Srpski narod je dolazak Čaveza doživeo kao magični trenutak dolaska “čoveka iz naroda”, patriote i objedinitelja višenacionalne zajednice, koji je bio svestan da sem ekonomskih interesa postoji i veći, uzvišeni cilj koji pokreće narod na odbranu sopstvene otadžbine. Njegov marš ka slobodi ujedinio je globalistansku elitu, pretvorivši Venecuelu i Čaveza u TARGET (metu), što je koincidiralo sa sudbinom srpskog naroda i predsednika Slobodana Miloševića, čija je odluka da vodi nezavisnu politiku pretvorila 1999. godine svaku tačku Srbije, svako ljudsko biće, kuću, most u TARGET. Gradeći Srbiju na ruinama razorene Jugoslavije, Milošević je – kao i Čavez – insistirao na tome da  država pripada svim narodima koji u njoj žive, što je remetilo medijsku sliku o „okorelom nacionalisti“, unapred osuđenom na smrt.

    Venecuela Nikolasa Madura je danas na isti način targetirana od globalističke elite. Sa crnim majicama i crvenim maramama na čelu i prepoznatljivim simbolima srpske verzije „Otpora“ od 5. oktobra 2000-te, protivnici Venecuele Madura i Čaveza, neumorno pokušavaju da održavaju nerede, zauzmu ulice Karakasa i osvoje državne institucije.


    Venecuelanski narod, na tegobnom putu osvajanja slobode, ima svoje lučonoše – od Bolivara do Čaveza – koji su svoje živote stavili u zalog za izgradnju društva slobode i socijalne pravde. Revolucionarno nasleđe Uga čaveza je pokazalo svoju otpornost. Na tom putu se nalazi plejada heroja zaustavljenih u trenutku kad je nezavisnost bila na domak, a njihova imena – upisana u mapu venecuelanskog marša ka slobodi – biće s nama i ovog 5. jula kao memento da  borba nikad ne sme prestati.


    Državno rukovodstvo na čelu sa predsednikom Nikolasom Madurom potvrđuje svoju posvećenost idealima nezavisnosti, pravde, jedinstva, kao i odgovornu ulogu vernog tumača istinskog duha Oslobodioca Simona Bolivara i komandanta Huga Čaveza Frijasa.

    Dan nezavisnosti Venecuele je praznik slavne hrabrosti i odlučnosti venecuelanskog naroda u borbi za slobodu, jedinstvo i suverenitet.

    Autor: Ratko KRSMANOVIĆ


    GIORNO DELL’INDIPENDENZA DEL VENEZUELA



    Autore: Ratko KRSMANOVIĆ


    Tutti i cittadini della Repubblica di Serbia, in occasione del Giorno dell’Indipendenza del Venezuela, nostro sincero amico, con speciale rispetto e fervore di fraterna solidarietà, dovrebbero ricordare non solo il tradizionale sostegno alla Serbia nelle istituzioni internazionali, ma anche le gesta di liberazione venezuelane e i loro eroi dediti alla libertà e alla giustizia. Lo spirito del Libertador Simón Bolívar e del Comandante Hugo Chávez Frías vive nella coscienza di ogni patriota serbo e di ogni persona amante della libertà nel mondo, oggi sopraffatta dalla paura delle minacce alla pace, della violenza imperialista e del terrorismo.


    Il Giorno dell’Indipendenza del Venezuela, noto anche come Cinco de Julio, si celebra il 5 luglio. Segna la dichiarazione di indipendenza del Venezuela dal dominio coloniale spagnolo nel 1811. Fu un passo incommensurabile nel lungo e difficile processo di liberazione della Nostra America, che segnò l’inizio della lotta per l’indipendenza del continente.


    La conquista dell’indipendenza del Venezuela fu un processo politico e giuridico che si svolse tra il 1810 e il 1830, con l’obiettivo di rompere i legami tra la Capitaneria Generale del Venezuela e l’Impero spagnolo. L’obiettivo era sostituire la monarchia assoluta con una repubblica come forma di governo in questa nazione.


    I primi movimenti di liberazione per l’indipendenza in Venezuela apparvero alla fine del XVIII secolo, così come la creazione di una società patriottica guidata da Simón Bolívar e Francisco de Miranda. Questi furono eventi chiave per l’indipendenza del Venezuela dalla Corona spagnola.


    Un precedente rilevante fu la riunione del Consiglio Comunale di Caracas il 19 aprile 1810, che costrinse il governatore e capitano generale spagnolo, Vicente Emparan, a dimettersi. Questa fu la nascita ufficiale della Prima Repubblica.


    Successivamente, il 2 marzo 1811, venne indetta l’elezione di un Congresso Nazionale Costituente, con rappresentanti delle 7 province della Capitaneria Generale del Venezuela: Caracas, Cumana, Barinas, Margarita, Barcellona, Mérida e Trujillo.


    Fu firmato l’Atto della Dichiarazione d’Indipendenza, rendendo il Venezuela la prima colonia spagnola in Sud America a dichiarare l’indipendenza.


    Il Giorno dell’Indipendenza del Venezuela è una festa nazionale nel Paese. Viene celebrato con sfilate, eventi civici, discorsi e altre attività commemorative in tutto il Paese.


    Con la cooperazione strategica del potere egemone dell'”Occidente collettivo” e dei suoi media, i portavoce della Casa Bianca e del Congresso degli Stati Uniti stanno cercando di presentare all’opinione pubblica mondiale lo scenario del presunto “stato fallito” della Repubblica Bolivariana del Venezuela. Dietro tali valutazioni, sanzioni e tentativi di attuare rivoluzioni colorate, l’imperatore globale nasconde le sue vere ambizioni coloniali, le sue invasioni e il saccheggio delle risorse naturali del Venezuela.


    Il governo degli Stati Uniti non si rassegna al fatto che il popolo venezuelano abbia conquistato la propria indipendenza, libertà e sovranità, e che il comandante Hugo Chavez, dopo aver posto fine allo status di vassallo del paese nel 1998, abbia avviato il processo rivoluzionario di costruzione di una società socialista, ignorando la Dottrina Monroe, l’unipolarismo, “la fine della storia”, il “capitalismo eterno” e il generale senso di trionfalismo del nuovo ordine mondiale.


    Chávez appartiene a una galassia di iniziatori della resistenza all’imperialismo in tutto il mondo, tra cui il presidente serbo Slobodan Milosevic, rapito, imprigionato e ucciso nella cella dell’Aja. Il popolo serbo ha vissuto l’arrivo di Chávez come un momento magico, l’arrivo di un “uomo del popolo”, un patriota e unificatore di una comunità multinazionale, consapevole che oltre agli interessi economici esiste un obiettivo più grande e nobile che spinge il popolo a difendere la propria patria. La sua marcia verso la libertà ha unito l’élite globalista, trasformando il Venezuela e Chávez in un BERSAGLIO (bersaglio), che ha coinciso con il destino del popolo serbo e del presidente Slobodan Milosevic, la cui decisione di perseguire una politica indipendente ha trasformato ogni punto della Serbia, ogni essere umano, ogni casa, ogni ponte in un BERSAGLIO nel 1999. Costruendo la Serbia sulle rovine della Jugoslavia distrutta, Milosevic – come Chávez – ha insistito sul fatto che lo Stato appartenesse a tutti i popoli che lo abitavano, il che ha scombussolato l’immagine mediatica di un “nazionalista incallito” condannato a morte in anticipo.


    Il Venezuela di Nicolás Maduro è oggi preso di mira allo stesso modo dall’élite globalista. Con magliette nere e sciarpe rosse in testa e simboli riconoscibili della versione serba della “Resistenza” del 5 ottobre 2000, gli oppositori del Venezuela di Maduro e Chávez cercano instancabilmente di alimentare i disordini, occupare le strade di Caracas e conquistare le istituzioni statali.


    Il popolo venezuelano, sull’arduo cammino verso la conquista della libertà, ha i suoi tedofori – da Bolívar a Chávez – che hanno dedicato la propria vita alla costruzione di una società di libertà e giustizia sociale. L’eredità rivoluzionaria di Hugo Chávez ha dimostrato la sua resilienza. Lungo questo cammino, una galassia di eroi si è fermata nel momento in cui l’indipendenza era a portata di mano, e i loro nomi – incisi sulla mappa della marcia venezuelana verso la libertà – saranno con noi questo 5 luglio a ricordare che la lotta non deve mai fermarsi.


    La leadership dello Stato, guidata dal Presidente Nicolás Maduro, riafferma il suo impegno per gli ideali di indipendenza, giustizia e unità, nonché il suo ruolo responsabile di fedele interprete del vero spirito del Libertador Simón Bolívar e del Comandante Hugo Chávez Frías.


    Il Giorno dell’Indipendenza del Venezuela celebra il glorioso coraggio e la determinazione del popolo venezuelano nella sua lotta per la libertà, l’unità e la sovranità.

    16May, 2025
    Prefabrikacija solidarnosti

    Ova izložba osvetljava fascinantnu i nedovoljno poznatu priču o međunarodnoj tehnološkoj saradnji između tri članice Pokreta nesvrstanih – Jugoslavije, Kube i Angole – tokom sedamdesetih godina dvadesetog veka. U fokusu je IMS Žeželj sistem prefabrikovane gradnje, inovativna skeletna konstrukcija od betonskih stubova i tavaničnih ploča povezanih čeličnim kablovima, koju je 1957. godine patentirao inženjer Branko Žeželj u beogradskom Institutu IMS.

    Fotografije
    Video